Bedenimle ilgili bireysel deneyimlerim, süreçlerim ve farkındalıklarım.
2017 yazında Sziget Festivali'ne çalmaya gittiğimizde, Limbo Show adlı bir gösteride pole dance yapan bir erkeği ilk kez gördüm ve çok etkilendim. Ankara'ya döner dönmez öğrenmek istedim ve Gizem'e (o dönemki adıyla Brujah) ulaştım. Bana pole dance'ı ilk gösteren, enerjisiyle beni motive eden hocam o oldu. Kısa süre sonra evime de bir direk aldım; direğimi de Gizem taktı. Bu fotoğraf ilk ayımdan, sanırım ikinci ya da üçüncü dersimden.
Acro-yogayla ilk kez 2018 yazında tanıştım. Bu pozları bana ilk gösteren, fotoğraflarda beni havada tutan base Deniz Atmaca'ydı. Biriyle güven kurduktan sonra bedenin neler yapabildiğini ve doğru pratiklerle bedene ne kadar hızlı güven hissi verilebildiğini bana o gösterdi; bu pozları ilk kez onunla denedim.
Dans etmekten keyif alabildiğimi hayatımda ilk kez 2019 yazında keşfettim. Gramya Michal Molho beni defalarca 5Rhythms seanslarına çağırdı. İnanılmaz bir kadın: beni gördü, fark etti ve ısrar etmekten vazgeçmedi. Sonunda bir gün ikna olup katıldım ve kısacası hayatım değişti. 5Rhythms terapötik bir dans meditasyonu: seans, birbirini izleyen beş enerjetik durumdan geçer ve bu durumlar birlikte bir “dalga” oluşturur.
Vücut geliştirmecileri anlayabilmek için ilk kez bu branşa göre kurulmuş bir egzersiz ve beslenme programını uyguladım: 6 ay boyunca gramı gramına hesaplanmış öğünler, saati belli antrenmanlar. Bu sporla uğraşanları hem psikolojik hem fizyolojik olarak anlayabilmek için programın dışına bir gün bile çıkmadım. Bu süreçte Polat Yücel'den danışmanlık aldım. Karşılıklı bir işbirliğiydi: ben Polat hocanın yarışmaya hazırlanan sporcularına ve danışanlarına online anatomi ve fizyoloji dersleri verdim, o da bu deneyde beni takip edip yönlendirdi. Hayatımda ilk kez %10-12 yağ oranına indim; 79-80 kg civarındaydım, kol çevrem 43 cm'ye ulaştı. 160 kg ile 8 tekrar squat, 140 kg ile 8 tekrar bench press yapabiliyordum. Bedenin bu formda nasıl bir zindelik hissettirdiğini ilk kez bu dönemde fark ettim; kendi gücümün farkına da yine bu dönemde vardım. 6. ayın sonunda sakatlanınca deneyi orada bıraktım.
2021 Şubatında Öyküm Elif Erdoğan sayesinde kontak doğaçlama (Contact Improvisation) ile tanıştım. Öyküm oyuncu ve eski bir akademisyen; onunla birlikte pek çok çalışmaya katılma imkânım oldu ve bedenle güvenin, bağın nasıl kurulduğunu yeniden öğrendim. Kontak doğaçlama, 1970'lerin başında ABD'de Steve Paxton'ın başlattığı bir çağdaş dans tekniği: yerçekimini, momentumu ve ağırlık paylaşımını partnerle hareket ederek keşfediyor. Önceden belirlenmiş bir koreografisi yok, her şey o an kendiliğinden gelişiyor. İki ya da daha fazla beden arasında ağırlık ve denge üzerinden kurulan fiziksel bir sohbet gibi. Profesyonel ya da amatör, hareket etmeyi seven herkes katılabiliyor.
Şubat 2021'in sonunda hayatımda ilk kez snowboard denedim. Kayağı, yani Alp disiplinini çocukken annem öğretmişti ama board'u daha önce hiç denememiştim. Hiç ekipmanım yoktu ve maddi imkânlarımın kısıtlı olduğu bir dönemdi. Çok sevdiğim arkadaşım Murat Yelmen o dönem bana sponsor oldu ve başkanlığını yürüttüğü İTÜ Kış spor kulübünün Erzurum inzivasına beni davet etti. Ekipteki arkadaşlar öğrenmemde fazlasıyla yardımcı oldular; üçüncü günün sonunda beni Ejder 3200'ün en tepesine çıkarıp oradan kaymamı istediler. Benim için oldukça ürkütücüydü: yolun ilk kısmında inemediğim bir yokuşu board'um elimde yürüyerek indiğimi hatırlıyorum, ama sonrasını bir şekilde başardım. Keyifli bir ilkti. Birkaç ciddi düşüş yaşadım; birinde bilincimi kaybetmeye epey yaklaşmıştım. Bu disiplini de hayatıma yine bir dostum kattı.
2022'de doktor arkadaşım Ata sayesinde hayatıma giren slackline bana güzel bir kapı araladı. Dengeyle bu denli ilişki kurmamın, onun üzerine düşünmemin, onu deneyimleyip geliştirmemin en güzel aracı oldu. İpin üzerinde durabilmeye başladıkça hayatımda bana en çok keyif veren oyuncaklarımdan biri hâline geldi; artık nerede bir ip görsem üzerine çıkmaya çalışıyorum ve bundan büyük haz duyuyorum. Ata'ya bana bıraktığı bu güzellik için minnettarım. Slackline'ı pek çok kişiye öğretme şansım oldu: Hacettepe Hastane Kampüsü'nde birçok sağlık çalışanına ipin üzerinde dengede durmayı gösterip öğrettim ve hastane bahçesinde bir topluluk oluşturduk. Mezuniyet yılımda ipi haftanın her günü kurmaya gayret ettim; bu sayede pek çok insan bu disiplinle tanıştı. Anneme de öğrettim.
Öyküm Elif Erdoğan ile beste, kayıt ve aranje için gittiğimiz inzivada, kaldığımız yerde bir hoop buldum; kendi kendime oynayarak algılamaya çalıştım. Sonra Türkiye'de, Vietnam'da ve Tayland'da farklı stüdyolarda derslerine girdim. Düzenli pratik yapmıyorum ama benim için bir oyuncak, sevdiğim hareket pratiklerinden biri oldu. Nerede bulsam zıplar çıkar oynarım.
Hayatımda ilk kez bir tırmanış duvarına tırmandım; ilk bouldering salonu deneyimimdi ve hemen sevdim. İçeri girip salona baktım, 1 aylık kayıt yaptırdım ve kendi kendime öğrenmeye karar verdim. Tokyo'da 1 ay kalmamın sebebi sanırım buydu. Ayın sonunda bütün tepe noktalarına ulaşabilir hale geldim. Küçük ölçekte de olsa kaya tırmanışının doğasını anlamama aracı olan, keyifli bir deneyim oldu. Sol omzumdaki hassasiyeti iyileştirmemde de bu duvarlar epey yardımcı oldu: skapular mobilizasyonu ve skapulanın dinamiğini yeniden algılamam açısından ufuk açıcıydı. İleride kendi mekânımı açtığımda bir tırmanış duvarı mutlaka olacak. Artık gittiğim yerlerde tırmanış duvarlarına rast geldikçe gideceğim ve tırmanacağım. Tırmanış yavaş yavaş hayatıma girmeye başladı.